W 1940 wstąpił do podziemia, a jesienią tego roku został pierwszym komendantem Obwodu Sandomierz Okręgu Kielce Batalionów Chłopskich. Zagrożony aresztowaniem na skutek dekonspiracji, został przeniesiony na Lubelszczyznę w sierpniu 1941 roku. Tam między majem a sierpniem 1941 objął stanowisko zastępcy komendanta Okręgu Lublin BCh, które piastował do sierpnia 1942. Następnie został przeniesiony i od 1 maja 1942 roku objął stanowisko zastępcy komendanta Okręgu Warszawa Województwo BCh. W październiku 1943 wyznaczony na oficera do zadań specjalnych Komendy Głównej Batalionów Chłopskich. Koordynował działania Batalionów Chłopskich wobec działań okupanta na Zamojszczyźnie. Dowodził dwoma akcjami odwetowymi we wsiach Zawada i Wielącz. Prowadził działania pomocowe dla ludności żydowskiej ukrywającej się na południowej Lubelszczyźnie. Współorganizował akcję wysadzenia pociągu amunicyjnego pod Gołębiem. W maju 1944 objął stanowisko p.o. Okręgu Warszawa Województwo BCh. Był jednym z redaktorów czasopisma "Żywią i bronią". Wziął udział w powstaniu warszawskim. Po wojnie był zatrudniony w Komendzie Głównej MO, kopalni węgla na Śląsku. W 1956 roku powrócił do Warszawy i podjął pracę w WSiP.
Posiadał w Batalionach Chłopskich stopień majora.
Informacja encyklopedyczna:
Wojskowy, komendant obwodowy i okręgowy Batalionów Chłopskich.
Uwagi:
W strukturach BCh pełnił kluczowe funkcje dowódcze, m.in.:
Komendanta Obwodu Sandomierz (od 1943 roku).
Komendanta Okręgu IV Lublin (od maja 1944 roku).
Stopnie:
major (okres BCh)
podpułkownik (po wojnie)
Płeć:
mężczyzna
Jak cytować:
Szeląg Tadeusz, Materiały biograficzne do Bazy Żołnierzy Batalionów Chłopskich, oprac. zesp. pod red. [ kopiuj ]
